پنجره اي رو به اميد
در بیمارستانی، دو بیمار در یک اتاق بستری بودند،
یکی از بیماران اجازه داشت که هر روز بعد از ظهر
یک ساعت روی تختش که کنار تنها پنجره اتاق بود،
بنشیند ولی بیمار دیگر به سبب بيماريي كه داشت
امكان اينكه حركتي داشته باشد نبود
بطوريكه مجبور بود همیشه پشت به هم اتاقیش
روی تخت بخوابد، آنها ساعتها با هم صحبت می کردند ،
از همسر، خانواده ، خانه، سربازی یا تعطیلاتشان
با هم حرف می زدند و هر روز بعد از ظهر بیماری که
تختش کنار پنجره بود ، می نشست
و تمام چیزهائی که بیرون از پنجره می دید
برای هم اتاقیش بدينصورت توصیف می کرد :
پنجره رو به یک پارک بود که دریاچه زیبائی داشت .
مرغابی ها و قوها در دریاچه شنا می کردند
و کودکان با قایقهای تفریحیشان در آب سرگرم بوده اند.
درختان کهن به منظره بیرون زیبائی خاصی بخشیده بود
و تصویری زیبا از شهر در افق دور دست دیده می شد .
همان طور که مرد کنار پنجره این جزئیات را توصیف می کرد،
هم اتاقیش چشمانش را می بست
و این مناظر را در ذهن خود مجسم می کرد
و روحی تازه می گرفت. روزها و هفته ها سپری شد
تا اینکه روزی مرد کنار پنجره از دنیا رفت و مستخدمان
بیمارستان جسد او را از اتاق بیرون بردند.
مرد دیگر که بسیار ناراحت بود تقاضا کرد
که تختش را به کنار پنجره منتقل کنند.
پرستار این کار را با رضایت انجام داد
مرد به آرامی و با درد بسیار خود را
به سمت پنجره کشاند تا اولین نگاهش را
به دنیای بیرون از پنجره بیندازد.
به اين فكر مي كرد كه بالاخره می توانست
آن منظره زیبا را با چشمان خودش ببیند
ولی در کمال تعجب با یک دیوار بلند
خشك و بي روح مواجه شد.
مرد متعجب به پرستارگفت
که هم اتاقیش همیشه مناظر دل انگیزی را
از پشت پنجره برای او توصیف می کرده است
ولي الان نشاني از آن مناظر نيست !؟
پرستار به او پاسخ داد: چگونه ممكن است ؟
چون آن مرد کاملاً نابینا بود !
بينايي دل از چشم بينا برنمي خيزد
هميشه و همه وقت اميد واري را به ديگران هديه كن !
دوستان این متن رو تا آخرش بخونین
بعد نظر بدین ممنونم
|
